وبلاگ

هنگامی که برای یک پرواز راحت در صندلی خود قرار می گیرید، آیا تا به حال به این فکر کرده اید که چه چیزی به طور بی صدا ایمنی شما را تضمین می کند؟ پاسخ در یک سیستم نگهداری دقیق و دقیق هواپیما و تیمی از مهندسان نگهداری هواپیمایی بسیار ماهر و دقیق نهفته است. در مراکز بین المللی بزرگ مانند فرودگاه هاندا، این اقدامات نگهداری پشت صحنه، اساس ایمنی پرواز را تشکیل می دهند.

نگهداری هواپیما در درجه اول از دو دسته تشکیل شده است: نگهداری خطی و نگهداری پایه. نگهداری خطی به بازرسی های سریعی اشاره دارد که قبل از هر پرواز انجام می شود، از جمله بررسی های ترانزیت و بررسی های A. بررسی های ترانزیت شامل بازرسی های خارجی بدنه هواپیما، تجدید سوخت، بررسی فشار لاستیک و تأیید روانکاری است تا اطمینان حاصل شود که هواپیما در شرایط بهینه بین پروازها باقی می ماند. بررسی های A تقریباً هر 300 ساعت پرواز (یا حدوداً ماهانه) انجام می شود که به شش ساعت زمان برای بررسی موتورها، لاستیک ها، ترمزها، بال های متحرک و مکانیسم های محفظه آنها، بدنه، کابین خلبان و مناطق کابین نیاز دارد. اینها معمولاً در طول شب انجام می شوند تا اختلالات عملیاتی به حداقل برسد.

نگهداری پایه شامل بازرسی های دوره ای دقیق تر است که در آشیانه های تخصصی انجام می شود. این دسته شامل بررسی های C و بازدیدهای نگهداری سنگین (HMV) است. بررسی های C هر 1-2 سال یکبار انجام می شود که حدود 10 روز برای معاینه و تعمیرات جامع نیاز دارد. HMV ها هر 5-6 سال یکبار انجام می شوند که تقریباً یک ماه طول می کشد و معادل یک "معاینه فیزیکی" کامل هواپیما و تعمیرات اساسی است و از عملکرد ایمن در طول عمر سرویس هواپیما اطمینان حاصل می شود.

تبدیل شدن به یک مهندس نگهداری هواپیما دارای گواهینامه مستلزم قبولی در چندین صلاحیت داخلی خطوط هوایی و دریافت گواهینامه های ملی مانند مجوز "مهندس نگهداری هواپیما درجه یک" است. مهندسان سطوح مختلف مجوز نگهداری را بر اساس مهارت ها و تجربه خود دریافت می کنند، و تنها ماهرترین افراد از نظر فنی مجاز به انجام تعمیرات دقیق پیچیده هستند. خطوط هوایی آموزش های منظم نگهداری مهارت را برای مهندسان انجام می دهند و استانداردهای صلاحیت بالایی را از طریق یک سیستم تأیید چند لایه مشابه فرآیندهای صدور گواهینامه مجدد خلبان حفظ می کنند.

فرودگاه های مدرن دارای آشیانه های نگهداری پیشرفته مجهز به امکانات پیشرفته هستند. جایی که شناسایی عیوب هواپیما زمانی به زمان قابل توجهی نیاز داشت - به ویژه برای زوال تدریجی - هواپیماهای امروزی به طور خودکار داده های عملیاتی، وضعیت تجهیزات و اطلاعات خطا را به تیم های نگهداری منتقل می کنند. این جهش تکنولوژیکی، نگهداری را از عیب یابی واکنشی به پیشگیری فعال تغییر داده است.

نگهداری موتور نمونه ای از این پیشرفت است. فراتر از تعمیرات جداسازی، بازرسی های معمول اکنون از دستگاه های بوروسکوپ شبیه به آندوسکوپ های پزشکی استفاده می کنند. این لوله های انعطاف پذیر با دوربین های مینیاتوری امکان معاینات داخلی دقیق موتور را بدون جداسازی فراهم می کنند. فیلم های ضبط شده امکان تجزیه و تحلیل مشترک بین تکنسین ها را برای تشخیص دقیق تر فراهم می کند.

برای کسانی که در مورد فرآیندهای نگهداری هواپیما کنجکاو هستند، بسیاری از خطوط هوایی برنامه های تور آشیانه را ارائه می دهند. این تجربیات به بازدیدکنندگان اجازه می دهد تا عملیات نگهداری را مستقیماً در داخل تأسیسات آشیانه وسیع مشاهده کنند و بینش منحصر به فردی را در مورد فناوری هوانوردی ارائه دهند.

استانداردهای ایمنی هوانوردی فرودگاه هاندا نشان می دهد که چگونه سیستم های نگهداری دقیق، پرسنل بسیار آموزش دیده و نوآوری های تکنولوژیکی به طور جمعی برای محافظت از سفر هر مسافر کار می کنند. این تلاش های ناشناخته، شبکه ایمنی نامرئی را تشکیل می دهند که از سفرهای هوایی جهانی پشتیبانی می کند.